Uzak gezegenler Uranüs ve Neptün’ü izleyip Güneş Sistemi’nin derinliklerine dalmak üzere planlanan Gezgin-2 (Gezgin-2) günümüzden 35 yıl önce 20 Ağustos 1977’de fırlatılmıştı. İkizi Gezgin-1 ise 5 Eylül 1977’de fırlatıldı. Gezgin-1 şu an Güneş Sistemi’ni terk edip yıldızlararası ortama girmek üzere.
Mars’ın yeni gezgini Merak yumruk büyüklüğündeki kayayı incelemek için lazerini ilk kez kullandı.
Araçtaki kimyasal kamera olan ChemCam’in yardımıyla kayaya 10 saniyede 30 vuruşla lazer yolladı. Her vuruş bir saniyenin beş milyarda biri zamanında oluşan lazerle kayaya yaklaşık bir milyon watt’lık güç iletir.
Beyaz cüceler ölü bir yıldız olabilir ancak onların soluk ışığı bildiğimiz anlamdaki yaşam için yeterli olabilir. Bu da yaşanabilir gezegenlerin sayısının düşündüğümüzden daha çok olması demek. Birçok gezegen avı projeleri Dünya’nın bir ikizini bulmak adına güneş benzeri yıldızların çevresindeki karasal gezegenleri bulmaya odaklanmıştır.
NASA’nın yeni Mars gezgininin Mars yüzeyine indiği haberi artık eskidi. Bilimciler şimdi harekete geçmek için sabırsızlanıyorlar. Şimdiki hesaplar aracın çevresindeki bu açık alanda ne yöne gideceği yönünde. Yüzeyde bir zamanlar akan suyun bıraktığı tortul kayalar, kir ve kumun izi sürülecek.
Ayrıca Tarantula çevresinde yüksek hızda hareketli oldukça fazla sayıda yıldız bulunuyor. Gökbilimcilerin “runaway yıldızlı” dedikleri bu alanlar sayesinde Tarantula Bulutsusu’nun oluştuğuna inanılıyor. Kütleli yıldızlar ile düşük kütleli yıldızlar arasındaki etkileşimler sonucunda küme merkezinin çökmesi süreci sık rastlanan bir süreçtir.
NASA’nın Ay Yörünge Keşif Aracı (LRO) üzerindeki tayfölçeri kullanan Lyman Alfa Haritalama Projesi (Lyman Alpha Mapping Project-LAMP) ile bilimciler Ay’ın incecik atmosferinde soygaz helyum gazı olduğunu keşfettiler.
Bu gözlem Apollo 17’nin 1972’deki Ay Atmosferi Dağılımı Deneyi (LACE) ile ulaşılan arazi ölçümleriyle de uyum içerisindedir.
Gökbilimciler evrendeki en büyük nesnelerden olağanüstü bir gökada kümesinin birkaç önemli rekoru kırdığını keşfetti. 5,7 milyar ışık yılı uzaklıktaki küme, başka hiçbir kümede görülmeyen yıldız oluşum miktarına sahip. Kümenin bu özel adı önemli özellikler barındırdığını gösteriyor gibidir.
Tam da René Magritte’nin ünlü resminin üzerine yazdığı “Bu bir pipo değil” cümlesi gibi, bu da bir pipo değil. Öte yandan burada görülen, Pipo Bulutsusu olarak adlandırılan yıldızlararası tozdan oluşan uçsuz bucaksız bir karanlık bulutun resmi. Bu garip ve karmaşık bulutsu Dünya’dan yaklaşık 600-700 ışık yılı mesafededir.
Gökbilimciler evrenin % 96’sını doldurduğunu düşündükleri karanlık madde ve karanlık enerjinin araştırılmasında yardımcı olabilecek, büyük gökadalar ve uzak karadelikleri de kapsayan ayrıntılı bir 3 boyutlu harita üzerinde çalışıyor.
Harita Sloan Dijital Gökyüzü Araştırması III yardımıyla gerçekleştiriliyor.
Gözünü Tarantula’ya çeviren Hubble, bulutsunun ana bulutunun eteklerini görüntüledi. Parlak ince yapıların H II olarak adlandırıldığı bölge iyonlaşmış hidrojen gazı açısından zengindir. Dünya’dan 170 bin ışık yılı uzaklıktaki Tarantula bulutsusu, yerel küme içinde bilinen en parlak bulutsudur.