18 Mart 2011’de MESSENGER uzay aracı Merkür yörüngesine girdi. Uzay aracındaki aletlerle gezegenin jeokimya, jeofizik, jeolojik tarihi, atmosferi, manyetosferi ve plazması ile bilgi ediniliyor. Bu yeni bilgiler beraberinde yeni sürprizlere de yol açmış görünüyor. Örneğin Merkür yüzeyinin yapısı karasal bir gezegenin iç yapısına göre beklenenin ötesindedir
NASA’nın Gezginleri daha önce ulaşılmayan yerde bulunuyor. Araçlar Dünya’dan 9 milyar km uzaklıkta Güneş Sistemi’nin en uzak ve keşfedilmemiş bölgesine ulaşmıştı.
Bilim insanları araçların geriye çok önemli ve şaşırtıcı bilgiler ilettiğini belirtiyor. Bu bilgilerden biri de Güneş Sistemi’nin sınırında kabarcık oluşumlarının bulunduğu yönünde.
Güneş yüzeyindeki M-2 (orta boy) güneş lekesi ve S-1 (küçük boy) sınıfı ışıma fırtınasıyla 7 Haziran 2011’de muhteşem bir kütle atımı gerçekleştirdi. Yüzeyden fışkıran parçacıklar güneş yüzeyinin neredeyse yarısını kaplayacak şekilde bir mantar şeklini aldıktan sonra tekrar yüzeye döndü. Parlama SDO ile görüntülendi.
ESO’nun Çok Büyük Teleskopu (VLT) ile NASA’nın Cassini uzay aracı birlikte çalışarak Satürn gezegeninin atmosferinde nadir görülen bir fırtınayı şimdiye dek mümkün olmayan oldukça ayrıntılı bir şekilde görüntüledi. Uluslararası bir ekip tarafından yürütülen yeni çalışma Science dergisinin bu haftaki sayısında yayınlanacak.
NASA’nın Galileo uzay aracından alınan veriler ışığında Jüpiter’in Io uydusunda yüzeyin altında magmadan oluşan sıvı okyanus olduğu belirlendi.
Veri Güneş Sisteminin bilinen en volkanik nesnesi olan Io’da magma tabakasının varlığını doğrudan gözlemle onaylanmasını sağladı. Okyanus yüzeyin 30-50 km altında bulunuyor.
Güneş Sistemi’nin beşinci cüce gezegeni Haumea ve iki uydusundan en az birinde kütle çekimine bağlı gel-gitler nedeniyle yüzeydeki kristalize su-buzu sıcaklık değişiminden etkileniyor. Gezegenin şekli eliptik. Gezegenin Hi’iaka ve Namaka adlı karanlık uzayda parlayan iki de uydusu bulunuyor.
Bu haberi duymuş olabilirsiniz: Elenin kuyrukluyıldızı 16 Ekim’de Dünya’ya en yakın konumundan geçecek. Bu geçiş bizim geleceğimizi etkileyecek mi? Ya da Dünya’daki tektonik plakaları etkileyebilir mi? Gel-gitlere neden olur mu? İnternette bunun gibi soruları yanıtlayan birçok yanlış ve kafa karıştırıcı bilgi bulunuyor.
Geçtiğimiz yıl gökbilimciler Scheila adlı bir asteroitin kısa bir süreliğine parlaklığını birden arttırdığına keşfetti. NASA’nın Swift ve Hubble teleskopları verilerine göre bunun nedeni Scheila’ya çarpan küçük bir asteroit. Araştırmacılar çarpışma sonucunda 660 000 tondan fazla tozun atıldığını hesapladı.
Son beş yıl içinde kaydedilen en büyük güneş patlaması beş güneş lekesi oluşumunu tetikledi. 15 Şubat 2011 günü gözlenen parlama Aralık 2006’dan bu yana kaydedilmiş en güçlü ve “X sınıfı” patlamasıdır. Ortaya çıkan parlak ışığı 5 gün boyunca gözleyen SDO, aktif bölgede oluşan güneş lekelerini buldu.
NASA’nın Cassini uydusu Satürn ile Enceladus arasında bir elektrik akımı olduğunu keşfetti. Bu keşif gezegen ile uyduları arasındaki etkileşimin anlaşılmasında yardımcı olacak.
Bilim insanları daha önce Satürn’den yayılan bir elektrik akışı olduğunu ileri sürmüştü. Benzer olay Jüpiter-Io arasında da gerçekleşiyor.