ESA’nın Herschel Uzay Gözlemevi, Dünya’ya en yakın kırmızı dev yıldız olan Betelgeuse’un yeni ortaya çıkan yaylarını gördü. Yıldızı çevreleyen ve yay şeklinde genişleyen toz ve gazlı yapılar 5000 yıl sonra önündeki ‘toz duvarıyla’ çarpışabilir.
Betelgeuse Avcı takımyıldızının omuzundaki turuncu-kırmızı renkte parlayan yıldızdır.
CSIRO’nun 64 m’lik Parkes radyo teleskopu ile yüklü parçacıkların gökadamız merkezinden süpersonik hızlarla uzaklaştığı tespit edildi.
2010 yılında “Fermi baloncukları” adıyla bilinen gözlemlere ait bulgular, Nature Dergisi’nin 2 Ocak sayısında Avustralya, ABD, İtalya ve Hollanda gökbilimcilerinin oluşturduğu bir ekip tarafından yayınlandı.
ESA’nın Herschel ve XMM-Newton Gözlemevi’nin uzak-kızılötesi ve X-ışını verileriyle W44 süpernova kalıntısının yeni görüntüsü elde edildi. Görüntüde yıldızın patlaması sonucunda uzayda oluşan şok dalgaları kendini gösteriyor. Kartal takımyıldızındaki yıldız oluşum bölgesi 10 000 ışık yılı uzaklıktadır.
Kalem Bulutsusu ESO’nun Şili’deki La Silla Gözlemevi’nden alınan yeni bir görüntü ile sergilendi. Bu ayrıcalıklı parlak gaz bulutu yaklaşık 11 000 yıl önce meydana gelen bir süpernova patlamasından geride kalan dev bir halkanın parçasıdır. Bu detaylı görüntü MPG/ESO 2.2 metre teleskopu üzerindeki Geniş Alan Görüntüleyicisi ile alınmıştır.
Hubble, Başak takımyıldızında bulunan 80 milyon ışık yılı uzaklıktaki NGC 5806’nın yeni görüntüsünü yayınladı. Görüntüde ayrıca SN 2004dg adı verilen süpernova patlaması sonucu da görülüyor.
Bu görüntü aslında 2004 yılında patlayan süpernovayı belirlemek amacıyla 2005 yılındaki görüntülerin birleştirilmesiyle elde edildi.
Dünya’dan 15 milyon ışık yılı uzaklıktaki M83 Gökadası’nda 50 yıl önce bir süpernova keşfedilmişti. NASA’nın Chandra X-Işınları Gözlemevi enkazdan yayılan x-ışınını tespit etti.
Radyo ve optik dalga boylarında da görülebilen süpernova, 1957 yılında keşfedilen dördüncü süpernova olduğu için SN 1957D adını almıştır.
Merhaba… Sağlık sorunu ve tedavi süresinin uzun olması nedeniyle bir süredir gökbilim haberlerine ara vermek zorunda kaldım. Tedavi süreci artık sona geldi. O nedenle tekrar işbaşına, Astronomi Diyarı’na döndüm. İlk yazıyı da bir süpernova haberiyle vermek istedim.
19. yüzyıl başlarında EtaKarina gökyüzünde sönük, sıradan bir ikili yıldız sistemiydi. Nisan 1843’te ise gökyüzündeki Sirius’tan daha parlak ikinci yıldız konumuna geldi.Eta Karina Sistemi’ndeki büyük ve kararsız yıldızın ömrünün sonuna gelmesiyle görülen parlama, 19. yüzyıl gökbilimcileri için önemli bir olaydır.
Süper yoğun nötron yıldızları ya da atarcalar evrenin en olağanüstü nesneleridir. Bu tuhaf nesneler üzerine araştırma beraberinde iki Nobel ödülü getirdi. Araştırmacılar atarcaların nükleer yapısını öğrenmek ve güçlü kütle çekimi koşullarında Genel Görelilik Kuramını test etmek için doğrudan teleskop gözlemi yapıyor.
Büyük kütleli yıldızların hayatı, patlamaları sonrasında görülen yapının incelenmesiyle ortaya çıkarılabilir. NASA’nın Chandra X-Işını Gözlemevi 12 yıldır gökada üzerinde çeşitli yerlerde görülen süpernova kalıntılarını inceliyor.
Bu incelemelerin son örneği ise G350.1+0.3 olarak kodlanmış süpernova kalıntısıdır.